Onzichtbaar: De oorlog na de oorlog

Evenement - 

Tijdens het programma ‘Onzichtbaar: De oorlog na de oorlog’ hoor je persoonlijke verhalen van hulpverleners, van mensen die oorlog hebben meegemaakt en van internationale beleidsmakers. Samen geven zij antwoord op de vraag: Hoe kunnen wij er beter zijn voor mensen die oorlog hebben meegemaakt? 

Oorlog en het leven als vluchteling laten grote, vaak onzichtbare sporen achter op mensen. Op dit moment zijn er meer dan 70 miljoen mensen op de vlucht. Mensen die huis en haard hebben verlaten door oorlog, vervolging en mensenrechtenschendigingen. Wat deze mensen zijn kwijtgeraakt, is niet onder woorden te brengen. De noden zijn dan ook enorm. Traditionele noodhulp zet dit vaak om in tastbare materiële en fysieke hulp zoals eten, drinken en een dak boven je hoofd. Steeds meer hulpverleners en beleidsmakers zijn zich er echter van bewust dat noodhulp ook aandacht moet besteden aan de psychologische gevolgen van oorlog.

Tijdens dit programma hoor je via persoonlijke verhalen en interviews hoe hulpverleners en beleidsmakers proberen meer aandacht te hebben voor de psychologische gevolgen van oorlog. Hoe kan je er zijn voor mensen die oorlog hebben meegemaakt en vaak nog onder hele moeilijke omstandigheden leven? Hoe zorg je er voor dat het beleid aansluit op de behoefte van deze mensen?

Let op! Dit programma vindt plaats in het Paard aan de Prinsegracht 12. Dit programma wordt gefilmd. Deze opnames worden als livestream gedeeld en op de website van Humanity House geplaatst.

Over de sprekers

  • Peter Ventevogel, uit Nederland, is psychiater en medische antropoloog. Peter heeft een lange carrièrein de internationale humanitaire sector. Op dit moment is hij Senior Mental Health Expert bij de UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties. Daarvoor was hij een onafhankelijke adviseur in Mental Health and Psychosocial Support in post-conflictsituaties. Hij werkte onder andere in Afghanistan, Burundi, DRC, Egypte, Jordanië, Libië, Pakistan, Rwanda, Zuid-Soedan, Soedan, Syrië, Tanzania en Oeganda en deed opdrachten voor zowel NGO’s als voor de VN organisaties the World Health Organisation (WHO) en UNHCR. Van 2008-2013 was Peter hoofdredacteur bij het wetenschappelijke tijdschrift Intervention, the Journal for Mental Health and Psychosocial Support in Conflict Affected Areas, gepubliceerd door the War Trauma Foundation.
  •  Omar Imam, uit Syrië, is een fotograaf die veel prijzen heeft gewonnen met zijn werk. Omar heeft zich gevestigd in Amsterdam, waar hij Rijksakademie artiest is. Sinds hij zijn thuisland in 2012 moest verlaten, wil hij met zijn kunst laten zien wat de verwoestende gevolgen van de oorlog in Syria zijn. Voor zijn fotografie project ‘Live, Love, Refugee’ werkte hij samen met Syrische vluchtelingen die in een vluchtelingenkamp in Libanon woonden. Hij vroeg hun, na lang contact en gesprekken, om hun dromen, ervaringen en verlangens te verbeelden. Met Live, Love, Refugee, wilde hij laten zien wat de gevolgen zijn van oorlog op de psychologie en de binnenwereld van Syrische vluchtelingen; Daarmee wil hij ook de stereotype verbeelding van Syrische vluchtelingen als slachtoffers, nummers, rapporten en statistieken verbreken en uitdagen.

Over dit programma

Dit programma dient ter afsluiting van de conferentie ‘Mind the Mind’. Deze conferentie is georganiseerd door het ministerie van Buitenlandse Zaken. Experts en beleidsmakers van over de hele wereld komen twee dagen bij elkaar om te praten over psychosociale hulp en hoe dit beter geïntegreerd kan worden in humanitaire hulp.

Over de foto

Deze foto is gemaakt door fotograaf Omar Imam en is onderdeel van de serie Live, Love, Refugee. Met Live, Love, Refugee wil Omar de stereotiepe beeldvorming over Syriërs als slachtoffers doorbreken. Hij onderzoekt wat de innerlijke effecten zijn van conflict en ontheemding op de dromen en relaties van mensen. Omar werkte hiervoor samen met verschillende Syriërs in een vluchtelingenkamp in Libanon en vroeg hen om hun dromen te verbeelden.

Op de foto zie je Faten & Ahmad, beiden uit Homs. De begeleidende tekst: “For a moment I felt like we are talking to a cars technician not a doctor, we are refugees but still human”.